STEMMEN KAN VANAF 1 TOT 17 OKTOBER 2010 tot 12 uur ‘s nachts!

Zend de titel en de link van uw favoriet, uw naam, adres (straat, huisnr, postcode, stad), geboortedatum en tel.nr naar info@fondspascaldecroos.org Alle gegevens moeten opgegeven worden om officieel te zijn.

Dankjewel!

Na de eerste bijdrage aan het journaal, nu ook het eerste optreden in het journaal

Mijn eerste bijdrage aan een stuk voor het journaal is een feit

Zoals jullie al dan niet weten ben ik voor een aantal weken aan het werk bij de VRT Nieuwsdienst. Maar aangezien het om de researchafdeling gaat, hou ik mij dus niet bezig met het ‘hot news’, maar eerder met de komkommer (even belangrijk natuurlijk!) dezer dagen. Dus alle nieuws is welkom! Ook persoonlijke klachten en ervaringen mogen gemeld worden! Heb je een vader in rolstoel die ontevreden is over de toegankelijkheid van gebouwen, of een achtergroottante die problemen heeft met haar hospitalisatieverzekering, laat het me weten! Of zie je in de Flair een enquête met schokkende resultaten, geef maar hier! Ik kijk alvast uit naar de niet bij te houden stroom van respons op dit bericht …

Groetjes,

jullie blogster die dringend op zoek is naar nieuws!

Waar is de tijd dat de media bij ons zich nog volledig richtte op het dienen van het publieke belang? In mensentaal gezegd, dat de media zaken bracht die de mensen nodig hebben om een sterke opinie te vormen? Onze media denken de laatste tijd dat de lezer/kijker/luisteraar steeds meer geïnteresseerd is in human interest en faits divers. Zelfs een kwaliteitskrant zoals De Standaard brengt meer en meer de noodzakelijke pulp van vandaag. En dat natuurlijk om het hoofd boven water te houden, want er is ‘crisis’: lezers haken af wanneer er teveel hard en serieus nieuws verschijnt.

Maar we moeten er ons toch voor hoeden dat we binnenkort niet allemaal terug infantiel worden en dat we enkel nog de BH-maat van de kandidates van Miss België kennen, omdat dat het enige nieuws van de dag was (ik kan mij voorstellen dat veel mannen hopen dat zoiets het enige nieuws van de dag is, maar blijf een beetje serieus jongens, we zijn hier over ernstige zaken bezig). De media staan al lang niet meer op de barricades en kopiëren elkaar dat het een lieve lust is. Wij, toekomstige journalisten zijn ook gedoemd om deskmedewerkers te worden, die als er dan nog wat serieus nieuws binnenkomt, gewoon moeten gaan gluren bij de buren. Copy en paste, voila de mensen zijn weer geïnformeerd.

Ik hoop eerlijk gezegd dat dit niet de manier van werken is op redacties, maar vrees dat dit inderdaad meer en meer de realiteit is. Daarom wil ik jullie even het verhaal meegeven van journalisten in Myanmar. Oké, wij zitten helemaal niet in zo’n bekakte situatie als daar, hier is geen oorlog, of hier wordt geen aanslag gepleegd op monniken (neen toch, hé?). Maar het is wel een mooi voorbeeld van hoe journalisten zich nog voor de volle 100% willen inzetten voor hun bevolking. Dat ze daarvoor af en toe in de nor belanden vinden ze niet erg, zolang het volk maar weet wat er aan de hand is. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb ineens een mental picture van Martine Tanghe die in haar mantelpakje beelden staat te schieten te midden van de Saffraanrevolutie!

Myanmar. Euh, wie of wat is dat? Wel, het is een land waar generaals soldaten inzetten om de bevolking in het gareel te laten lopen en waar onafhankelijke journalistiek als een misdaad wordt beschouwd. Gelukkig zijn er ngo’s zoals de Democratic Voice of Burma, die het volk wil laten zien in welk land ze in feite wel leven. Ze leggen terreur in de straat vast, filmden het ongenoegen toen de brandstofprijzen werden verdubbeld, waren erbij toen de monniken op straat protesteerden en toen militairen op de bevolking schoten. Ze maken beelden, clandestien. Dankzij hun beelden konden de grote nieuwsnetwerken voor het eerst correct berichten over de opstand in Myanmar. Door die beelden zijn ze allemaal in de cel beland.

Iedere reporter die zich aansluit, krijgt een valse naam en loopbaan. Als ze gepakt worden, moeten ze zwijgen als een graf. Ja, daardoor worden ze gemarteld. Maar alles voor de goede zaak. Zij zijn de democratische beweging en willen de wereld het verhaal van Myanmar vertellen. Zij tonen hoe het er werkelijk aan toe gaat.

Wel ik weet niet hoe jullie hier over denken, maar ik word hier stil van. En dan denk ik aan de luxepositie die journalisten hier in België hebben. We krijgen niet altijd snel een vast contract, dat is waar. En het loon is ook niet altijd om naar huis te schrijven. Maar wij mogen mooi achter ons bureautje zitten, op zoek naar interessant nieuws. Na het werk naar huis gaan, een pint gaan pakken of naar de hoeren gaan. Het maakt niet uit. We mogen schrijven over Wendy en haar ruzie met zoon Dylan. Of over het tandenverlies van Berlusconi. Nogmaals zie ik Martine Tanghe met enkele lagen schmink ergens bevriezen in een cel van 2 vierkante centimeter.

Hopelijk zijn er in ons land ook zulke gedreven journalisten, die tot het uiterste willen gaan voor gerechtigheid. Ik klink wel zoals moeder Theresa nu, ik ben er mij van bewust. Maar ik ben een enorme liefhebber van eerlijke en pure journalistiek, van mensen die het onderste uit de kan willen halen om het publiek te dienen en te informeren. Wat niet wil zeggen dat ik niet geïnteresseerd ben in het liefdesleven van Nathalia, want dan zou ik liegen. In het weekend zit ik ook lui in de zetel met een kop koffie de sappigste roddels uit BV-land te lezen. Want dit werkt ongelooflijk ontspannend. En die journalistiek moet er ook zijn. Maar toekomstige journalisten, vergeet alstublieft niet dat er ook nog belangrijkere dingen zijn in het leven dan de turbulenties in het leven van de familie Pfaff…

Oh ja, nogmaals sorry Martine

Wie regelmatig de actualiteit volgt, ziet stap voor stap hoe de geloofwaardigheid van de Italiaanse premier Silvio Berlusconi afbrokkelt. Wij, als buitenstaander hebben al lang door dat deze mediamagnaat/politicus zich bezighoudt met zaken die niet pluis zijn. Maar hoe komt het in hemelsnaam dat die Italianen zulk man aan de macht houden? Hebben zij oogkleppen op? Of controleert Berlusconi ook de mens zijn kleinste kamertje? (Neen, niet het toilet, maar de hersenpan).

Wie de voorbije jaren niet op de maan geleefd heeft, weet natuurlijk waarom onze Italiaanse medemens zulke dommigheden uithaalt. Berlusconi controleert namelijk zo’n 90% van de hele Italiaanse media doordat hij zelf zoveel kanalen bezit, maar ook omdat hij als premier een serieuze invloed heeft op de publieke kanalen. Deze man vindt persvrijheid maar een louche zaak: journalisten die niet dezelfde politieke kleur als hij hebben, worden vriendelijk verzocht op te hoepelen en perslui die een beetje kritisch zijn over zijn persoontje, kunnen hun boel pakken en achter de kassa gaan zitten van de Italiaanse Colruyt, want hun plaats in het journalistieke landschap zijn ze voor eeuwig kwijt.

De media in het buitenland hebben wel al de wantoestanden van Berlusconi proberen aanklagen. Soms op een iets te sensationele manier, soms met teveel toeters en bellen, maar ze wilden wel allemaal duidelijk maken dat zo iemand beter niet de plak zwaait in een land als Italië. Zo publiceerde de Spaanse krant El País enkele honderden foto’s waarop Berlusconi in Italië beslag heeft laten leggen. Op de foto’s kan je onder meer topless vrouwen zien aan de rand van zijn zwembad. Hier is inderdaad de privacy niet gerespecteerd, want ook publieke personen zoals Berlusconi hebben hier recht op. De vraag die men hier moet stellen is: zijn deze foto’s maatschappelijk relevant? Zo ja, dan kan de krant ze publiceren. Hierover valt natuurlijk te discussiëren. Zijn topless dames relevant? Neen. Zijn topless dames die de Italiaanse premier aanzetten tot overspel relevant? Misschien al iets meer. Tonen zulke foto’s aan dat iemand als Berlusconi niet thuishoort aan het hoofd van een regering? Volgens mij zeker wel. Hier kunnen jullie de foto’s zien.

Maar hier stopt het verhaal nog niet. Het is mogelijk dat het Openbare Ministerie in Palermo binnenkort een onderzoek start naar de banden van Berlusconi met de maffia. Eindelijk schoot de Italiaanse pers wakker, dit gaat hen blijkbaar toch een brug te ver. De linkse krant La Repubblica insinueerde in een reconstructie dat 20 procent van Berlusconi’s bedrijf Mediaset in handen is van de maffia. De krant deelde mee dat ze hoopt dat dit niet waar is. De krant laat dus in het midden of de feiten al dan niet waar zijn. Op die manier schaden ze de reputatie van de Italiaanse premier, maar ze baseerden zich wel op uitspraken van een spijtoptant van de maffia. Ik zou in hun situatie net hetzelfde hebben gedaan: publiceren die handel.

Niet alleen de linkse kranten durfden het eindelijk aan om (voluit?) over Berlusconi te schrijven. Ook het rechtse Libero schreef over de zaak: zij beweerden zelfs dat het Openbaar Ministerie van Palermo effectief al een onderzoek gestart is naar de betrokkenheid van Berlusconi bij aanslagen door de maffia. Dit bleek wel voorbarig: het Openbaar Ministerie ontkende dit in alle toonaarden. We zien dus dat kranten die normalerwijs aan zijn kant staan, zijn ware aard ook eindelijk doorhebben. Men gaat hier zelfs al een brug te ver door onwaarheden te publiceren. In die richting hoeft het natuurlijk ook weer niet te evolueren.

Oké, de eerste stap naar een meer kritische pers is gezet, maar er is nog een hele weg te gaan. Zo was er onlangs ‘No Berlusconi Day’, een burgerinitiatief dat van onderuit op Facebook is ontstaan. Als zoiets wordt georganiseerd, namelijk een betoging tegen de premier, dan kan je verwachten dat hier heel wat media op zal afvliegen. De media wilden inderdaad wel, maar mochten niet. Staatszender Rai 3 bijvoorbeeld, wilde live verslag doen van de mars in Rome, maar dat is van hogerhand verboden. De arm van Berlusconi is misschien de laatste tijd al heel wat korter geworden, maar hij reikt blijkbaar toch nog lang genoeg om de persvrijheid hier weer op pauze te zetten.

Ik wil alleen maar duidelijk maken dat wij met een premier als Yves Leterme nog niet te klagen hebben. Hij heeft misschien de uitstraling van een al gedragen sok, maar houdt zich tenminste ver weg van corruptie, topless dames en minderjarige meisjes. En volgens mij is hij in de nabije toekomst ook niet van plan om een mediastation uit de grond te stampen. Gelukkig, want “Tsjeeven en co” klinkt vrij belachelijk niet?